ただの。。。薬売り。。。ですよ。

แป๊ก...

ที่จริงก็ทำเอาไว้ตั้งนานนนนน แล้วล่ะ ช่วงนั้นเป็นยุคเฟื่องฟูของกันพลาในบ้าน(ของ)เรา มีทั้งสไตรค์ อิจีส จัสติส ฟรีด้อม เรดแอสเทรย์(1/144)และก็บลิซ ซึ่ง 5 ตัวแรกนั้นต่อเป็นตัวไปเป็นที่เรียบร้อยเหลือไอ้ดำตัวสุดท้ายที่ยังไม่ได้ต่อเพราะพอดีว่าตอนนั้นกลับมาบ้าอีวา(เนื่องจากไท้ก้าออกดีวีดี) ก็เลยย้ายจากสายกันพลาไปเป็นอีพลาแทน ซื้อรวดเดียวตั้งแต่ 00-05 (ยกเว้น02ไม่ได้ซื้อเพราะความอคติส่วนตัว กร๊ากก) นี่ก็ผ่านมาจะสองปีแล้วมั๊ง ต่อเสร็จแค่ 01ตัวเดียว ทีเหลือยังคงนอนเป็นชิ้นวางอยู่ในกล่องอย่างเรียบร้อยสวยงาม ตอนนี้กะลังหาฤกษ์สวยๆต่อซักตัว(ก็รอต่อไปเหอะ....)

โดยส่วนตัวแล้วชอบอี(วา)พลามากกว่าเพราะเคลื่อนไหวได้มากกว่า(เนื่องด้วยข้อต่อละเอียดยิบ) กอปรกับมันหุ่นเพรียวลมกว่าไม่เหมือนกันพลาหุ่นเตี้ยตะแมะแคระม่อต้อ(เทพเจ้ากันพลายกโทษให้ข้าน้อยด้วยย) แต่ไม่ว่าจะตัวไหนเวลาต่อทีไรต้องได้เลือดทุกที ไม่ใช่เพราะคมมีดคัตเตอร์หรือกรรไกร แต่เป็นชิ้นส่วนพลาสติกของหุ่นต่างหากที่จะมาขูดขีดเฉือนเนื้อนิ้วไปอย่างสนุกสนาน อย่างไอ้01 เนี้ยก็ฉึกที่นิ้วก้อยเข้าให้ เลือดไหลซิบๆเลย แต่ด้วยสปิริตชินจิเลยต่อจนเสร็จแล้วค่อยไปล้างแผล บาดทะยักไม่ถามหาก็บุญแล้ว

แต่ก็นะทั้งกันพลาและอีพลาเวลาต่อเสร็จแค่ส่วนใดส่วนหนึ่งมันก็ตื่นเต้นแล้ว อย่างต่อส่วนขาเสร็จ พอลองขยับเข่าหรือข้อเท้าของมัน ก็ตื่นเต้นยังกะอะไรดี ยิ่งตอนต่อเสร็จทั้งตัวนะ ฮู้ยยย อย่าให้เซด เข้าใจเลยว่าดร.แฟรงเก้นสไตน์รู้สึกยังไงตอนพูดว่า "It's alive!!!" มันดีใจจริงๆนะ แต่ก็จะแค่ 3 ชม.เท่านั้นล่ะ พอเอามันเก็บใส่กล่องเข้าตู้ ความรู้สึกนั้นมันก็หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน แล้วพอเอาตัวใหม่มาต่อมันก็จะกลับมาคึกอีก เออ แปลกดี...

แต่ตัวนึงก็ใช้เวลาไปวันนึง นี่คือนั่งต่อทั้งวันโดนไม่ทำอะไรเลยนะ ไม่ได้ลงสีหรือพ่นแล็กฯด้วย แค่เอาชิ้นส่วนมาประกอบกะใช้ปิ๊กม่าตัดเส้นตามร่องนิดหน่อย ใช้เวลานานไปหรือเปล่าน้าเรา...

ก็แค่นี้แหล่ะ มาอัพแก้เซ็ง ช่วงนี้มีแต่เรื่องน่าเบื่อทั้งเรื่องงานที่ไม่ค่อยคืบหน้า ตอนนี้ชักงงแล้วว่าเราแปลประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นอยู่เปล่าว่ะ... กับคนใกล้ตัวที่ยังคงชอบยุ่งไม่เข้าเรื่องอยู่เป็นเนืองนิจและก็ปัญหาอีกร้อยแปดพันเก้า กะว่าจะไปปล่อยผีทีเดียววันที่ 14 นี้แหล่ะ แฮ่...